How are we today? De reisdag van vandaag viel nog wel mee tegenover de vele kilometers/ miles die we de vorige dagen hebben gereden.
We hebben dus de Grand Canyon verlaten via de East rim en zijn zo terechtgekomen in het land van de Navajo. We stonden echt versteld. Hier in the middle of nowhere, vind je dus barakken langs de weg, waar de indianen(native americans) dan hun waar verkopen. Her en der staan er dan huizen langs de baan, dikwijls met koeien, geiten en paarden erbij. Hoe leven deze mensen hier? Het is onwaarschijnlijk…
Bijna aan onze eindbestemming, was er een viewpoint (lees: mooie locatie om te stoppen en een foto te nemen) dat we zeker niet mochten missen. Horseshoe bend: dit is een plek waar de Colorado rivier de canyon helemaal rondom snijdt. De wandeling vergde een redelijke inspanning, maar de stop was zeker de moeite waard.
Nadien zijn we richting Lake Powell gereden, waar elke Amerikaan naartoe komt met zijn bootje om er wat te cruisen op het meer(onderweg dus heel veel jeeps gezien met een boot(je) aan). Daar zijn we dan gestopt voor lunch en hebben we beide een pizza genomen: ik een small en Nico een large. Dit was dus niet gerekend op de Amerikaanse maten. De kassierster bekeek ons al raar en vroeg of we zeker waren. wij vol overtuiging, jaja, laat maar komen. Euhm, resultaat: we hebben met 2 de pizza small opgegeten en de pizza large is onaangeroerd gebleven :o) We zijn dan snel langs de achterdeur vertrokken. Wat een abnormale porties hebben ze hier.
Ok, tijd om naar de echte bezienswaardigheid van Page te gaan: Antelope Cayon. Dit is een canyon waar je kan door lopen, eigenlijk zit je hier dus onder de grond en zie je boven af en toe een spleet met wat blauwe lucht. Dit mag uitsluitend gebeuren bij perfect mooi weer, want bij de minste regen, loopt deze canyon vol water en verdrinken de mensen die op dat moment aanwezig zijn. Om tot bij deze canyon te geraken, word je op een jeep gezet, bestuurd door een 16-jarige native American en het resultaat was te verwachten: een hevige jeepsafari! Iedereen moest zich goed vasthouden, want het was een wilde rit! De canyon dan, was echt de moeite waard (we waren de trip al snel vergeten, tot de terugrit tenminste).
‘s Avonds zijn we dan gaan eten bij een Italiaan in de buurt en het was bijzonder lekker. Wel gek dat de keet werd uitgebaad door natives (off te record: ik ben het eten hier zo beu, ik snak naar boterhammen met Belgisch beleg en naar boerenkost van bij ons; serieus, al dat vettig gedoe werkt op de heupen).
Morgen staat Monument Valley op de agenda, dus dat wordt pas echt het gevoel van het Wilde Westen.
Grtz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten